مشاهده مطلب

      ۱۳ شهریور ۱۳۹۷      ۰             14041      فرهنگی  

ماجرای عقب نشینی خفت بار ۵۰۰۰ هزار تفنگدار انگلیسی مقابل ۱۰۰ نفر از یاران رئیسعلی دلواری، در ذیل می آید؛ در هر حال مبارزه با استکبار جهانی با شهادت رئیسعلی و رئیسعلی‌ها، نه خاتمه یافت و نه بی‌دستاورد رها شد.

در راستای تلاش های رئیس و همقطارانش، و قیام شیرزنان دشتستانی در حماسه لرده، پرچم ایران (پس از مدت ها) بر فراز بندر بوشهر برافراشته شد و انتصاب حاکم محلی بر این خطه را در پی داشت و خداحافظیِ همیشگی جنوب با دست اندازی اجانب استعمارگر:

۴۰ هزار پوند، وعده‌ی دولت بریتانیا بود به رئیس، تا در برابر هجوم ناجوانمردانه‌ اجانب به جنوب وطن، سکوت اختیار کند؛ درست، شبیه موضع دولت وقت ایران که به مبارزین بوشهری دستور داد: «بنا به اصل بی طرفی، همسوی با دشمن بمانید و رودرروی مبارزان غیور وطنی!»
اما دست ردّ تنگستانیِ بی پروا، به سینه‌ انگلیسی‌ها، باب تهدید را باز می کند که: «خانه‌هایتان ویران و نخیلاتتان را قطع خواهیم کرد، اگر قیام کنید بر ضد دولت انگلیس»

علمای اصیل و پاک باخته، همیشه همین جاهای تاریخ وارد می شوند و همه چیز را به سود جبهه حق تمام می کنند و رئیس، پشت گرم به فتوای تاریخی شیخ محمدحسین برازجانی، پاسخی می دهد به یاد ماندنی: «خانه ما کوه است و انهدام و تخریب آن‌ها خارج از حیطه قدرت امپراطوری بریتانیای کبیر است؛ در صورتی که آن دولت اقدام به جنگ نماید، تا آخرین حد ِامکان، مقاومت خواهم کرد».

حملات پی‌در‌پی، پراکنده، برق آسا و خشنِ مبارزان تنگستانی و دشتی، شهدِ شیرینِ تصرفِ بوشهر را به کامِ انگیسی های خبیث، زهر کرده و تسلط اعجاب آور رئیسعلی به تاکتیک‌های رزمی کلافه‌شان می کند.
ترس از رئیس، نه فقط از خودش، که از مردم ِ پابرهنه اما با غیرت جنوب است که مقهور اسم و رسم ارتش بریتانیای کبیر نشده، به فتوای علمای روشن ضمیر، پشت به پشتِ دلاورِ تنگسیری داده‌ و هراسی از بذل جان ندارند.

سازشکاران فرومایه هم، همیشه دقیقا همین جای تاریخ سر می رسند و از پشت، خنجرشان را تا دسته بر پیکر صبر و مقاومت مردم فرود می‌آورند.

۱۲ شهریور ۱۲۹۴ بالاخره داغیِ خونِ رئیسعلی، برای همیشه بر خاکِ پهنه‌ جنوب ماند و هم‌ این، روح مقاومت را در دل و ذهن زنان و مردان و کودکانِ این سرزمین تا ابد زنده نگه خواهد داشت.

ملاحظه: متاسفانه در دو قرن گذشته صدمات و خسارات غیرقابل تصوری از سوی دولت استعمارگر انگلیس به کشور و ملت ما وارد شده و میلیون ها نفر از پدران و مادران ما در اثر قحطی و بیماری هایی که توسط انگلیس ایجاد شد، جان شان را از دست دادند اما متاسفانه مراکز رسانه ای و فرهنگی کشور تعمدا و یا غفلتا به آن نپرداخته و این قبیل مسائل آنطوری که لازم است برای افکار عمومی تبیین نشده و با تاسفِ بیشتر دستگاه دیپلماسی کشور نیز هنوز نتوانسته روابط فیمابین را بر اساس عزت، حکمت و مصلحت با این کشور پیر استعمارگر تنظیم کند.

 دیدگاههای کاربران

  1-  دیدگاهها پس از تایید مدیر سایت نمایش داده می شوند.
  2-  از ارسال دیدگاههای تکراری و حاوی توهین به حزب یا گروه خاصی پرهیز گردد.